مجله سلامت لانگرلایف مرجعی برای آگاهی درباره سلامت روان، سلامت جسم و زندگی سالم
لانگرلایف
مقالات
دسته بندی ها
برچسب ها
وبلاگ لانگرلایف
دسته بندی ها
بازگشت به سایت
مهاجرت و سلامت روان سلامت روان و روانشناسی سلامت جسم و سبک زندگی
دوست پیدا کردن بعد از مهاجرت؛ چرا صمیمیت دوباره ساختن سخت است؟

دوست پیدا کردن بعد از مهاجرت؛ چرا صمیمیت دوباره ساختن سخت است؟

چرا بعد از مهاجرت دوست پیدا کردن و ساختن رابطه‌های صمیمی دشوار می‌شود؟ با دلایل تنهایی، تفاوت آشنایی و صمیمیت و راه‌های ایجاد ارتباط تازه آشنا شوید.
مجموع بازدید : 70 زمان مطالعه : 7 دقیقه

دوست پیدا کردن بعد از مهاجرت؛

سرفصل های این مقاله

چرا صمیمیت دوباره ساختن سخت است؟

 

آشنایی با آدم‌های تازه همیشه به معنای پیدا کردن دوستی‌های عمیق نیست. گاهی در کشور جدید با افراد زیادی روبه‌رو می‌شویم، اما همچنان جای خالی رابطه‌ای را احساس می‌کنیم که در آن بتوانیم خودمان باشیم.

 

مهاجرت معمولاً فقط به معنای تغییر کشور و محل زندگی نیست؛ بخش مهمی از آن، تغییر شبکه‌ی روابط اجتماعی ماست. آدم‌هایی که سال‌ها در زندگی روزمره‌مان حضور داشته‌اند، دوستانی که بدون هماهنگی قبلی می‌توانستیم ببینیم و رابطه‌هایی که به‌مرور و در دل تجربه‌های مشترک شکل گرفته بودند، ممکن است ناگهان از دسترس ما دور شوند.

 

در کشور جدید، شاید همکاران، همسایه‌ها یا آشنایان تازه‌ای پیدا کنیم؛ اما شکل گرفتن صمیمیت با آن‌ها همیشه به همین سادگی نیست. ممکن است در جمع‌های مختلف حضور داشته باشیم و حتی از نظر اجتماعی فعال باشیم، اما همچنان احساس کنیم کسی را نداریم که بتوانیم با او درباره‌ی نگرانی‌ها، دلتنگی‌ها یا اتفاقات ساده‌ی روزمره حرف بزنیم.

 

این تجربه برای بسیاری از مهاجران آشناست: آدم‌های تازه‌ای وارد زندگی‌مان می‌شوند، اما احساس نزدیکی و تعلق، به همان سرعت شکل نمی‌گیرد.

 

 چرا دوستی‌های قدیمی بعد از مهاجرت جایگزین نمی‌شوند؟

 

دوستی‌های عمیق معمولاً یک‌شبه ساخته نمی‌شوند. آن‌ها در طول زمان و از طریق تجربه‌های مشترک، دیدارهای تکرارشونده، اعتماد و شناخت متقابل شکل می‌گیرند.

 

در روابط قدیمی، بخش زیادی از این مسیر قبلاً طی شده است. دوستان ما فقط از وضعیت امروزمان خبر ندارند؛ آن‌ها بخش‌هایی از گذشته‌ی ما را هم می‌شناسند. می‌دانند پیش از مهاجرت چه کسی بوده‌ایم، چه تجربه‌هایی داشته‌ایم، چه چیزهایی برایمان مهم بوده و چرا بعضی اتفاقات برایمان معنا و اهمیت خاصی دارند.

 

اما در کشور جدید، باید بسیاری از این شناخت‌ها را از ابتدا بسازیم. آدم‌های تازه ممکن است ما را فقط در موقعیت فعلی‌مان بشناسند؛ در حالی که خودمان هنوز در حال کنار آمدن با تغییراتی هستیم که مهاجرت در زندگی‌مان ایجاد کرده است.

 

به همین دلیل، گاهی دلمان برای خودِ یک دوست تنگ نمی‌شود؛ برای نوعی از شناخته‌شدن و فهمیده‌شدن دلتنگیم که در رابطه‌های قدیمی تجربه کرده‌ایم.

 

### تفاوت آشنایی اجتماعی و صمیمیت عاطفی

 

یکی از نکات مهم در تجربه‌ی دوستی بعد از مهاجرت، تفاوت میان داشتن ارتباط اجتماعی و احساس صمیمیت است.

 

ممکن است در محل کار با افراد زیادی معاشرت کنیم، در کلاس زبان دوستانی پیدا کنیم، در مهمانی‌ها شرکت کنیم یا با هم‌وطنانمان ارتباط داشته باشیم. این ارتباط‌ها می‌توانند ارزشمند باشند، اما لزوماً به معنای داشتن رابطه‌ای عمیق و امن نیستند.

 

در یک رابطه‌ی صمیمی، معمولاً احساس می‌کنیم می‌توانیم بدون نگرانی از قضاوت شدن، درباره‌ی خودمان حرف بزنیم. لازم نیست همه‌چیز را توضیح بدهیم یا برای فهمیده شدن مدام زمینه‌سازی کنیم. طرف مقابل به‌تدریج با تجربه‌ها، حساسیت‌ها و بخش‌های مختلف زندگی ما آشنا می‌شود.

 

بنابراین ممکن است فردی از نظر اجتماعی تنها نباشد، اما همچنان احساس تنهایی عاطفی کند.

 

رابرت وایس در کتاب Loneliness: The Experience of Emotional and Social Isolation میان تنهایی اجتماعی و تنهایی عاطفی تمایز قائل می‌شود. تنهایی اجتماعی بیشتر به فقدان شبکه‌ای از ارتباطات و تعلق گروهی مربوط است؛ در حالی که تنهایی عاطفی به نبود رابطه‌ای نزدیک و معنادار اشاره دارد.

 

این تمایز کمک می‌کند بفهمیم چرا زیاد بودن تعداد آشنایان همیشه احساس تنهایی را برطرف نمی‌کند.

 

### زبان و فرهنگ؛ وقتی برقراری ارتباط انرژی بیشتری می‌خواهد

 

زبان فقط ابزاری برای انتقال اطلاعات نیست؛ بخش مهمی از شخصیت، شوخ‌طبعی، احساسات و شیوه‌ی ارتباط ما نیز از طریق زبان شکل می‌گیرد.

 

ممکن است در زبان کشور میزبان بتوانیم به‌خوبی کارهای روزمره را انجام دهیم، در محیط کار ارتباط برقرار کنیم یا درباره‌ی موضوعات معمولی صحبت کنیم؛ اما بیان احساسات پیچیده، شوخی‌های ظریف یا تجربه‌های شخصی همچنان دشوار باشد.

 

گاهی می‌دانیم چه می‌خواهیم بگوییم، اما نمی‌توانیم آن را با همان دقت و ظرافتی بیان کنیم که در زبان مادری‌مان ممکن است.

 

تفاوت‌های فرهنگی نیز می‌توانند بر شکل‌گیری دوستی اثر بگذارند. شیوه‌ی دعوت کردن، میزان صمیمیت، مرزهای شخصی، نحوه‌ی ابراز علاقه و حتی معنای یک رفتار دوستانه ممکن است در فرهنگ‌های مختلف متفاوت باشد.

 

در چنین شرایطی، ممکن است بارها در موقعیت‌هایی قرار بگیریم که ندانیم طرف مقابل تا چه اندازه تمایل به ادامه‌ی ارتباط دارد یا چطور باید رابطه را یک قدم جلوتر ببریم.

 

این دشواری‌ها لزوماً نشانه‌ی ضعف در مهارت‌های اجتماعی ما نیستند؛ گاهی فقط به این معناست که در حال یادگیری قواعد ارتباطی تازه‌ای هستیم.

 

### چرا با وجود تلاش، ساختن دوستی‌های تازه زمان می‌برد؟

 

مهاجرت معمولاً با مجموعه‌ای از تغییرات و مسئولیت‌های تازه همراه است: پیدا کردن شغل، یادگیری زبان، سازگاری با محیط، مسائل مالی، تحصیل فرزندان و ساختن دوباره‌ی زندگی روزمره.

 

در چنین شرایطی، انرژی روانی زیادی صرف مدیریت امور ضروری می‌شود. ممکن است دوست داشته باشیم روابط تازه‌ای بسازیم، اما فرصت یا توان کافی برای پیگیری مداوم ارتباط‌ها نداشته باشیم.

 

از طرف دیگر، دوستی معمولاً به تکرار نیاز دارد. دیدن یک نفر در یک مهمانی یا گفت‌وگویی کوتاه در محل کار، به‌تنهایی برای ایجاد صمیمیت کافی نیست. رابطه زمانی فرصت رشد پیدا می‌کند که افراد بارها در موقعیت‌های مختلف یکدیگر را ببینند و تجربه‌های مشترکی بسازند.

 

پژوهش‌های مربوط به شبکه‌های اجتماعی مهاجران نیز نشان می‌دهند که شکل‌گیری روابط تازه به فرصت‌های ارتباطی، زمینه‌های مشترک و شرایط اجتماعی پس از مهاجرت وابسته است. لورا رایان در پژوهش خود درباره‌ی شبکه‌های اجتماعی مهاجران توضیح می‌دهد که روابط ضعیف و آشنایی‌های روزمره نیز می‌توانند در دسترسی به منابع و شکل‌گیری ارتباطات تازه نقش مهمی داشته باشند.

 

بنابراین شاید بهتر باشد انتظار نداشته باشیم هر آشنایی تازه‌ای فوراً به یک دوستی نزدیک تبدیل شود.

 

### آیا باید فقط با هم‌وطنانمان دوست شویم؟

 

برای بعضی مهاجران، ارتباط با افرادی که زبان و تجربه‌ی فرهنگی مشترکی دارند، احساس امنیت و آشنایی بیشتری ایجاد می‌کند. لازم نیست برای توضیح دادن بعضی تجربه‌ها تلاش زیادی کنیم؛ طرف مقابل ممکن است بخش‌هایی از زمینه‌ی زندگی ما را از پیش بشناسد.

 

در مقابل، دوستی با افراد جامعه‌ی میزبان می‌تواند فرصت آشنایی عمیق‌تر با فرهنگ جدید و گسترش شبکه‌ی اجتماعی را فراهم کند.

 

هیچ‌کدام از این دو نوع رابطه به‌تنهایی بر دیگری برتری ندارد. حتی ممکن است در دوره‌های مختلف زندگی، نیاز ما به هرکدام تغییر کند.

 

آنچه اهمیت دارد این است که خودمان را به یک الگوی مشخص از دوستی محدود نکنیم. گاهی یک دوست هم‌زبان می‌تواند بخشی از احساس آشنایی و تعلق را زنده نگه دارد و یک دوست از فرهنگ دیگر، دریچه‌ای تازه به زندگی در کشور میزبان باز کند.

 

### چطور می‌توانیم فرصت شکل‌گیری دوستی‌های تازه را بیشتر کنیم؟

 

ساختن رابطه‌های صمیمی نیازمند زمان است، اما می‌توانیم فرصت‌هایی ایجاد کنیم که احتمال شکل‌گیری آن‌ها بیشتر شود.

 

۱. در موقعیت‌های تکرارشونده حضور پیدا کنیم.

 

کلاس زبان، گروه‌های ورزشی، فعالیت‌های داوطلبانه، انجمن‌های محلی یا دورهمی‌های کوچک می‌توانند فرصت دیدارهای مکرر را فراهم کنند. تکرار دیدارها به افراد کمک می‌کند به‌تدریج با یکدیگر آشنا شوند.

 

۲. از ارتباط‌های کوچک شروع کنیم.

 

لازم نیست هر آشنایی تازه‌ای به یک رابطه‌ی عمیق تبدیل شود. یک گفت‌وگوی کوتاه، پیشنهاد نوشیدن قهوه یا پیگیری احوال کسی که قبلاً ملاقات کرده‌ایم، می‌تواند شروع یک ارتباط باشد.

 

۳. به رابطه فرصت رشد بدهیم.

 

صمیمیت معمولاً به‌تدریج شکل می‌گیرد. ممکن است در ابتدا گفت‌وگوها محدود به موضوعات روزمره باشند، اما با گذشت زمان و ایجاد اعتماد، امکان صحبت درباره‌ی مسائل شخصی‌تر فراهم شود.

 

۴. فقط منتظر دعوت دیگران نمانیم.

 

گاهی خودمان می‌توانیم پیشنهاد یک دیدار یا فعالیت مشترک را مطرح کنیم. ممکن است همه‌ی پیشنهادها به نتیجه نرسند، اما این موضوع لزوماً به معنای رد شدن ما نیست؛ افراد در زندگی جدید خودشان نیز ممکن است مشغله‌ها و محدودیت‌هایی داشته باشند.

 

۵. رابطه‌های قدیمی را نیز زنده نگه داریم.

 

ساختن روابط تازه به معنای کنار گذاشتن دوستان قدیمی نیست. حفظ ارتباط با افرادی که ما را می‌شناسند، می‌تواند در دوره‌ی تغییر و سازگاری، احساس تداوم و حمایت ایجاد کند.

اگر بعد از مهاجرت احساس تنهایی می‌کنیم، یعنی در سازگاری موفق نبوده‌ایم؟

 

نه لزوماً.

تغییر روابط بعد از مهاجرت

احساس تنهایی همیشه نشانه‌ی ناتوانی در سازگاری نیست. ممکن است فردی از نظر شغلی، تحصیلی و حتی اقتصادی در کشور جدید وضعیت خوبی داشته باشد، اما همچنان از نظر عاطفی احساس کند بخشی از زندگی‌اش خالی مانده است.

 

پژوهش‌های مربوط به ارتباط اجتماعی و سلامت روان مهاجران نشان داده‌اند که داشتن شبکه‌های حمایتی و احساس تعلق می‌تواند با بهزیستی روانی و رضایت از زندگی ارتباط داشته باشد. با این حال، تجربه‌ی تنهایی در میان مهاجران یکسان نیست و به عوامل مختلفی مانند شرایط زندگی، فرصت‌های ارتباطی، تجربه‌ی تبعیض، وضعیت خانوادگی و مدت زمان سپری‌شده از مهاجرت بستگی دارد.

 

به همین دلیل، بهتر است به‌جای مقایسه‌ی خودمان با دیگران، به نیازهای ارتباطی و عاطفی خودمان توجه کنیم.

 

اگر احساس تنهایی برای مدت طولانی ادامه پیدا کرده و بر کیفیت زندگی، خلق‌وخو یا روابطمان تأثیر گذاشته است، صحبت با یک متخصص سلامت روان نیز می‌تواند فرصتی برای شناخت بهتر این تجربه و نیازهای عاطفی‌مان فراهم کند.

 

### صمیمیت، بخشی از دوباره خانه ساختن است

 

مهاجرت ممکن است ما را با فرصت‌ها و تجربه‌های تازه‌ای روبه‌رو کند، اما هم‌زمان بسیاری از پیوندهایی را که پیش‌تر به زندگی‌مان معنا می‌دادند، از دسترس ما دور کند.

 

ساختن دوستی‌های تازه فقط پیدا کردن چند نفر برای وقت‌گذرانی نیست؛ فرصتی است برای تجربه‌ی دوباره‌ی دیده‌شدن، شناخته‌شدن و احساس تعلق.

 

شاید لازم باشد بپذیریم که رابطه‌های تازه قرار نیست دقیقاً شبیه دوستی‌های گذشته باشند. آن‌ها می‌توانند شکل، زبان و مسیر متفاوتی داشته باشند و به‌مرور بخشی از زندگی جدیدمان شوند.

 

گاهی خانه فقط جایی نیست که در آن زندگی می‌کنیم؛ بخشی از احساس خانه‌بودن، در رابطه‌هایی شکل می‌گیرد که در آن‌ها می‌توانیم خودمان باشیم و احساس کنیم جایی در زندگی دیگری داریم.

 

### پرسش‌های متداول

 

چرا بعد از مهاجرت دوست پیدا کردن سخت‌تر می‌شود؟

 

تغییر شبکه‌ی اجتماعی، تفاوت‌های زبانی و فرهنگی، مشغله‌های زندگی جدید و از دست رفتن فرصت‌های طبیعی برای دیدارهای مکرر می‌توانند شکل‌گیری دوستی‌های تازه را دشوارتر کنند.

 

آیا احساس تنهایی بعد از مهاجرت طبیعی است؟

 

بله. بسیاری از افراد پس از مهاجرت، حتی در صورت داشتن ارتباطات اجتماعی، ممکن است تنهایی عاطفی را تجربه کنند. این احساس لزوماً به معنای شکست در سازگاری نیست.

 

چقدر طول می‌کشد تا در کشور جدید دوست صمیمی پیدا کنیم؟

 

زمان مشخصی برای این موضوع وجود ندارد. شکل‌گیری صمیمیت به فرصت‌های ارتباطی، تجربه‌های مشترک، اعتماد متقابل و شرایط فردی و اجتماعی بستگی دارد.

 

آیا برای دوست پیدا کردن باید حتماً زبان کشور میزبان را روان صحبت کنیم؟

 

تسلط به زبان می‌تواند ارتباط را آسان‌تر کند، اما شرط قطعی شکل‌گیری دوستی نیست. علاقه‌ی مشترک، حضور مداوم و تمایل به شناخت متقابل نیز نقش مهمی دارند.

 

### منابع و مطالعات بیشتر

 

1\. Ryan, L. (2011). Migrants' social networks and weak ties: accessing resources and constructing relationships post-migration. The Sociological Review, 59(4), 707–724.

 

[https://doi.org/10.1111/j.1467-954X.2011.02030.x](https://doi.org/10.1111/j.1467-954X.2011.02030.x?utm_source=chatgpt.com)

 

2\. Bontenbal, I., et al. (2026). No man wants to be an Island: Migrants’ perspectives on the barriers undermining the formation of social ties with locals in Finland. International Journal of Intercultural Relations.

 

[https://doi.org/10.1016/j.ijintrel.2026.102418](https://doi.org/10.1016/j.ijintrel.2026.102418?utm_source=chatgpt.com)

 

3\. Usta, D. D. (2025). Blurry Boundaries, Neutral Spaces: Migration and Forms of Friendship.

 

[https://doi.org/10.1177/13607804251359625](https://doi.org/10.1177/13607804251359625?utm_source=chatgpt.com)

 

4\. Nguyen, et al. (2024). Loneliness and social isolation amongst refugees resettled in high-income countries: A systematic review. Social Science & Medicine, 360, 117340.

 

[https://doi.org/10.1016/j.socscimed.2024.117340](https://doi.org/10.1016/j.socscimed.2024.117340?utm_source=chatgpt.com)

 

5\. The Resettlement Journey: Understanding the Role of Social Connectedness on Well-being and Life Satisfaction among (Im)migrants and Refugees (2024).

 

[https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/38807024/](https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/38807024/?utm_source=chatgpt.com)

 

6\. Weiss, R. S. (1973). Loneliness: The Experience of Emotional and Social Isolation. MIT Press.

 

درباره لانگرلایف

 

لانگرلایف فضایی برای گفت‌وگو، آگاهی و مراقبت از سلامت روان فارسی‌زبانان مهاجر است. در مجله‌ی لانگرلایف درباره‌ی تجربه‌های روانی مهاجرت، روابط، هویت، دلتنگی و ساختن زندگی در سرزمین جدید می‌خوانیم.